Պատմում եմ անեկդոտ, ուղղակի ավելի խելոք բան փղերի մասին չգիտեմ, ինչ էլ գիտեմ` հետաքրքիր չէ т.е. բոլորնել գիտեն:

Մեկը փղին աշեյնիկից գցած քայլում ա: Երկար անվերջանալի ճամփա են գնում, մեկել էս փիղն ասում ա, տեր` թող գնամ չիշիկ անեմ, տերն էլ թողնում ա: Փիղը գնում ա, ու չկա... Տերը սպասումա 10 րոպե, 20 րոպե, 1 ժամ, սկսում ա նեռվայնանալ, իսկ փիղը չկա... միքիչ հետո փիղը գալիսա: Շարունակում են քայլել, գնում գնում են, փիղը կանգնում ասում ա, տեր թող գնամ կակա անեմ, տերնել թողնումա: 10 րոպե, 20 րոպե, 1 ժամ, 5 ժամ, փիղը չկա... էլի սկսումա նեռվայնանալ սպասելուց, համբերությունը կորցնում ա, նոր միքիչ հետո փիղը գալիս ա: Շարունակում են քայլել, փիղն ասում ա, ապեր թող գնամ էլի, ինչիդ եմ պետք, անկապ հետտ քայլում եմ: Տերը թողնումա, ու մտածում` լավ, փղին թողեց, բա ին՞ձ երբ ա թողելու :)
P.S. Էս էլ մեր գազանանոցի փիղը: (Ավելի հաջող նկար չգտա)
